head-prachapattanawit
ยินดีต้อนรับเข้าสู่เว็บไซต์ โรงเรียนประชาพัฒนาวิทย์
วันที่ 31 กรกฎาคม 2021 12:03 AM
head-prachapattanawit
โรงเรียนประชาพัฒนาวิทย์
หน้าหลัก » นานาสาระ » เจ้าหญิงงูบนแผ่นดินกัมพูชา 3

เจ้าหญิงงูบนแผ่นดินกัมพูชา 3

อัพเดทวันที่ 23 พฤศจิกายน 2020

เจ้าหญิงงูบนแผ่นดินกัมพูชา 3

เจ้าหญิงงูบนแผ่นดินกัมพูชา 3

เจ้าหญิงงูบนแผ่นดินกัมพูชา 3 ตอน เส้นทางธุรกิจที่ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบของคนไทยในพนมเปญ การเฝ้าตามหาเจ้าหญิงงูยังคงเป็นเรื่องที่อธิบายไม่ได้ว่าทำไมถึงหาไม่เจอ ระวีและทีมงานเทียวไปเทียวมาอยู่อีกเกือบอาทิตย์ ก็ยังไม่มีโอกาสพบกับ นางอัปสรา ผู้ที่ใกล้ชิดกับเจ้าหญิงงู ต้องมีเหตุให้คลาดกันไปทุกครั้ง

 

เข้าวันที่ 7 แล้วที่ระวีและทีมงานไม่ย่อท้อที่จะหาเจ้าหญิงงูให้พบ เธอและทีมงานกลายเป็นแขกประจำของ สำนักงานบางกอกแอร์เวย์ จนรู้จักกันเกือบทั้งออฟฟิศ  เช้าวันนี้ระวีมาถึงแต่เช้าเช่นเคย เมื่อเธอเอ่ยถามถึง นางอัปสรา ทุกคนก็ส่ายหน้าบอกไม่ได้ว่าจะมีโอกาสได้พบเธอหรือเปล่า เป็นเรื่องแปลกจริงๆ  ที่ไม่มีโอกาสได้เจอสักที จะว่าถูกคนในสำนักงานกลั่นแกล้งก็ไม่มีสาเหตุ เพราะทุกคนต่างก็มีอัธยาศัยที่ดีต่อเธอและทีมงาน ระวียอมรับว่าเริ่มถอดใจแล้วว่า ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด เธอคงไม่มีโอกาสได้พบเจ้าหญิงงู ผู้ที่เธอต้องการสัมภาษณ์เป็นคอลัมน์ใหญ่ที่สุดในหนังสือเสียแล้ว

 

ะวีหันหน้ามาปรึกษากับทีมงานว่าจะเอาอย่างไรกันดี ในที่สุดทีมงานก็เห็นพ้องต้องกันว่า คงจะเลิกตามหาเจ้าหญิงงูและเดินหน้าทำงานตามแพลนอื่นๆที่วางไว้เต็มที่เสียที ใจจริงระวีนั้นสุดแสนเสียดายที่หนังสือฉบับพิเศษฉบับนี้จะไม่มีบทสัมภาษณ์ของเจ้าหญิงงูลงในเล่มด้วย แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อยังมีงานอีกมากที่เธอและทีมงานต้องทำให้สมบูรณ์ในการนำไปเสนอในหนังสือฉบับพิเศษฉบับนี้ ระวีได้แต่ถอนหายใจ แล้วพูดพึมพำเบาๆ ออกมาว่า “ อยากเจอท่านนะคะ เจ้าหญิงงู แต่พวกเราคงไม่มีบุญพอ เช่นนั้น เราคงไม่ตามหาท่านอีกต่อไปแล้ว แต่ขอทำงานอื่นไอย่างที่เราตั้งใจต่อไปนะคะ”

 

เสร็จสิ้นจากประโยคที่ระวีพึมพำถึงเจ้าหญิงงู ระวีก็รู้สึกเหมือนมีความหนาวเย็นยะเยือกมากระทบบริเวณลำคอของเธอ เหมือนอะไรเย็นๆลื่นๆเลี้ยววนที่รอบคอเธอ ระวีสะดุ้งเอามือลูกคอบริเวณที่รู้สึกแต่ก็ไม่มีอะไรผิดปกติ เอ๊ะ ! มันคืออะไรนะความเย็นมาจากไหน ระวีรู้สึกขนลุกอย่างไม่มีสาเหตุ ระวีและทีมงานออกเดินทางจากสำนักงานบางกอกแอร์เวย์ และมุ่งหน้าไปยังบริษัทน้ำดื่มของคนไทยที่อยู่ในพนมเปญ เพื่อสัมภาษณ์ในฐานะคนไทยที่มาทำธุรกิจในกัมพูชา

 

คุณทรงเดช เจ้าของธุรกิจน้ำดื่ม ออกมาต้อนรับขับสู้ระวีและทีมงานเป็นอย่างดี  โรงงานน้ำดื่มของคุณทรงเดชไม่ได้ใหญ่โตนักแต่ก็ผลิตน้ำดื่มออกจำหน่ายได้วันเป็นหมื่นๆขวด  คนงานในโรงงานเป็นชาวกัมพูชาในวัยหนุ่มสาวเกือบทั้งหมด มีคนไทยที่ให้มาเป็นหัวหน้าคุมงานใกล้ชิดแทนคุณทรงเดชเพียงคนเดียว คุณทรงเดชเริ่มแบ่งปันประสบการณ์และสถานการณ์ของการทำธุรกิจน้ำดื่มในพนมเปญด้วยความอัดอั้นตันใจ และถอนหายใจเป็นระยะๆ 

 

เท่าที่ได้รับฟัง ปัญหาใหญ่ที่สุดของการทำธุรกิจน้ำดื่มคือ ไม่มีน้ำซึ่งเป็นวัตถุดิบสำคัญมาใช้ผลิต ทั้งๆที่ได้ทำเรื่องถูกต้องทุกอย่าง โดยซื้อน้ำจากหน่วยงานราชการ แต่พอวันดีคืนดีก็บอกว้าไม่มีน้ำจะส่งเข้ามาให้รอซึ่งก็นานจนรอไมไหว ช่วงนั้นก็จะมีบริษัทเอกชนเอาน้ามาขายราคาแพง พอไปดูก็เห็นว่า เป็นน้ำที่นำมาจากแปล่งเดียวกันกับหน่วยงานราชการที่เราซื้อประจำ พอสักพักจึงรู้ความจริงว่าเป็นการฮั้วกับระหว่างราชการและเอกชน เพื่อจะหารายได้เพิ่ม

 

โดยการเอารายได้ไปแบ่งกัน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ต้องเล่นตามเกม ไม่เช่นนั้นก็ไม่มีน้ำมาผลิตน้ำดื่ม ปัญหาอีกประการคือ ประชาชนในครัวเรือนผลิตน้ำที่ไม่ได้สุขลักษณะเองในบ้านและกรอกขวดมาวางขายกันเองแบบแทบไม่ต้องลงทุน ยังไม่รวมปัญหารีดไถจากเจ้าหน้าที่อ้างว่าเป็นตำรวจจริงบ้างไม่จริงบ้าง  มาขอทีก็ขอเป็นเหล้าไปดื่มเป็นลังๆ  ประเด็นนี้คุณทรงเดชบอกว่า ผมขายน้ำราคาขวดไม่กี่บาทแล้วต้องมาจ่ายเป็นเหล้า มันจะอยู่ด็ยังไงล่ะครับ ก่อนขบบทสนทนาและลากลับ คุณทรงเดชบอกว่า ผมกำลังวางแผนกลับเมืองไทยครับ รอให้จัดการเคลียร์เรื่องราวต่างๆของโรงงานให้เสร็จก่อน แล้วผมจะกลับบ้านครับ ไม่มีที่ไหนสุขใจสุขกายเหมือนบ้านเราหรอกครับ

 

แม้จะเข้าใจและรู้สึกเห็นใจกันมากเพียงไหน แต่ระวีกับทีมงานก็ทำได้มากที่สุดคือให้กำลังใจและอวยพรให้คุณทรงเดชได้กลับบ้านโดยเร็ววัน จากนั้นทั้งทีมจึงได้กล่าวลาโรงงานน้ำดื่มเพื่อเดินทางไปสัมภาษณ์ผู้อำนวยการของ UBC ถึงผลการดำเนินการและความสำเร็จของการมาจัดตั้งสถานีโทรทัศน์ UBC ที่พนมเปญ งานนี้ สองหนุ่มน้อยยิ้มกริ่มที่จะได้ไปเป็นล่ามในที่ทำงานของตนเอง สถานีโทรทัศน์ของ UBC ที่พนมเปญในขณะนั้น ไม่ได้มีอะไรตื่นตาตื่นใจไปกว่าสถานีโทรทัศน์ที่บ้านเรา 

 

คนทำงานมีทั้งคนกัมพูชาและคนไทย มีทั้งรายการที่กำลังถ่ายทำในห้องส่งเพื่อเป็นรายการของสานีโทรทัศน์  คนที่นั่นพูดไทยกันได้เสียส่วนใหญ่ จนคิดว่าเป็นสถานีในประเทศไทย แต่ความสวยงามทันสมัยของตัวอาคารและบรรยากาศในสถานีก็ยังไม่ค่อยโดดเด่นนัก เจะมีเพียงอุปกรณ์เครื่องใช้ที่สำคัญในการทำงานเสียมากกว่า ส่วนความนิยมของคนพนมเปญก็ยังไม่ถึงกับได้รับความนิยมมากนัก อาจจะเพราะยังเป็นยุคของการเริ่มบุกเบิก หลังจากสัมภาษณ์และเก็บภาพการทำงานของสถานีเสร็จเรียบร้อยแล้ว

 

ระวีก็ให้หนุ่มน้อยทั้งสองและคนขับรถพาไปดูแปล่งน้ำที่นำมาผลิตน้ำดื่ม และบ้านเรือนของประชาชนที่คุณทรงเดชอ้างอิงว่า ผลิตน้ำดื่มใส่ขวดพลาสติกมาตั้งขายราคาถูกหน้าบ้านตนเองให้เห็นกับตา  ซึ่งปรากฏว่ามันก็เป็นเช่นที่คุณทรงเดชแบ่งปันให้ฟังทุกๆประการ ช่างภาพของทีมงานจึงอดใจไม่ไหวที่จะถ่ายภาพดังกล่าว ไปเป็นภาพประกอบในการสัมภาษณ์คุณทรงเดช  ขากลับไปโรงแรม เราจึงเห็นแหล่งท่องเที่ยวกลางคืนของวัยรุ่นในพนมเปญ ช่างภาพชี้ให้มองป้ายร้านเหล้าที่เหมือนแถวสยามสแควร์แล้วก็จะต้องร้องอ๋อ  Hradrock café  มำกลถึงพนมเปญเลยทีเดียว

 

ถึงโรงแรมราอนุญาตให้สองหนุ่มน้อยรีบกลับบ้านไปเพื่อซักเสื้อผ้าโดยไม่ลืมที่จะให้ค่าจ้างพิเศษ และซื้อขนมปังของโรงแรมให้ติดมือกลับไปด้วยหลังทานอาหารเย็นเสร็จเรียบร้อยต่างคนต่างแยกย้ายกลับห้องไปอาบน้ำอาบท่า และเย็นวันนี้นี่เอง ที่ระวีคิดว่าเธอรู้ถึงสาเหตุแล้วว่าทำไมเธอถึงไม่ได้ถึงหาเจ้าหญิงงูไม่พบเสียที !!??

 

 

 

แสดงความคิดเห็นด้วย Facebook

นานาสาระ ล่าสุด
โรงเรียนประชาพัฒนาวิทย์
โรงเรียนประชาพัฒนาวิทย์
โรงเรียนประชาพัฒนาวิทย์
โรงเรียนประชาพัฒนาวิทย์