head-prachapattanawit
ยินดีต้อนรับเข้าสู่เว็บไซต์ โรงเรียนประชาพัฒนาวิทย์
วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2021 1:56 AM
head-prachapattanawit
โรงเรียนประชาพัฒนาวิทย์
หน้าหลัก » นานาสาระ » อาหารมื้อสุดท้าย

อาหารมื้อสุดท้าย

อัพเดทวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2021

อาหารมื้อสุดท้าย

อัจฉริยะ

อัจฉริยะ  เชฟ อัจฉริยะ เขาเป็นคนที่เมื่อได้ชิมอะไรแล้วจะไม่มีวันลืมรสชาติเด็ดขาดอาชีพของเขาคือเชฟอาหารมื้อสุดท้ายไม่ว่าอาหารในความทรงจำของลูกค้านั้นคืออะไรเมื่อชาติแบบไหนก่อนลูกค้าจะลาโลกขอแค่บอกเดี๋ยวเขาจัดให้รสชาติเหมือนต้นฉบับเด๊ะเป็นเด็กกำพร้าตอนเด็กอาศัยอยู่ที่สถานรับเลี้ยงเด็กบ้านซูซูรันเขาใฝ่ฝันอยากเป็นเชฟตั้งแต่เด็ก

และผู้ใหญ่บ้านสุนันท์ไม่เห็นด้วยกับสายอาชีพนี้ทำให้มีสติรู้หนีออกจากบ้านซูซูรันพร้อมกับเพื่อนอีกคนนึงที่อยากเป็นเชฟเหมือนกันเขาชื่อว่ายานากิซาวะทั้งคู่เติบโตขึ้นและได้ช่วยกันเปิดร้านอาหารตามความฝันแต่ไม่รู้ทุ่มเทให้กับการทำอาหารมากเขาทำร้าน

แบบยอมหักไม่ยอมงออาหารทุกจานต้องออกมาดีที่สุดและวัตถุดิบที่นำมาใช้ก็ต้องดีที่สุดเช่นกัน รสชาติไม่ได้ดั่งใจสั่งทำใหม่ความสุขไม่พอดีสั่งยางใหม่วัตถุดิบไม่ดีพอโยนทิ้งแถมบอกลูกค้าให้กลับบ้านเพราะของที่มีดีไม่พอที่จะเปิดในร้านแน่นอนเลยว่าร้านเจ๊งแฮะทั้งลูกค้าทั้งลูกจ้างไม่มีใครทนเขาได้ตัวเขาเองก็ไม่เคยเชื่อใจใครเลยสุดท้ายนะ

เหลือแค่เซ็นคนเดียวที่ยังอยู่กับเขาได้ร้านเจ๊งก็เป็นหนี้หลายสิบล้านเยนมิตสึรุรู้ว่าปัญหานั้นมันเกิดจากตัวเขาเองเขาจึงขอรับผิดชอบด้วยการขอจ่ายหนี้เองล่ะฮะนั่นแหละจุดเริ่มต้นของอาชีพเชฟอาหารมื้อสุดท้ายเพราะเขาต้องการหาเงินไปใช้หนี้แล้ววันนี้มิตซูมารุมาทำอาหารให้กับคู่สามีภรรยาคู่หนึ่งซึ่งตัวสามีของเธอนั้นกำลังจะลาโลกจากอาการป่วยคุณสามีบอกว่าอยากกินข้าวห่อไข่แต่ร้านมันปิดไปนานแล้วนี่ยังหาร้านที่ทำรสชาติแบบนั้นไม่ได้เลยคุณภรรยาบอกว่าไม่ต้องห่วงเรามีอยู่คนหนึ่งถ้าเขาเคยทำอะไรแล้วจะไม่มีวันลืมรสชาติเขาสามารถจำลองรสชาติกับความทรงจำได้ซื้อลูกเข้ามาถึงก็จัดการวางอุปกรณ์

และลงมือทำอาหารใช่เลยกลิ่นนี้แหละแค่ได้กินสองสามีภรรยาก็มีความสุขแล้วและไม่ได้ชิมน้ำตาก็ไหลออกมาใช่นี่แหละรสชาติที่ต้องการคุณภรรยาไม่ได้เห็นสามีของเธอมีความสุขตัวเองก็มีความสุขไปด้วยซึ่งเมนูนี้สามีของเธอชอบเพราะว่าเขาทานครั้งแรกตอนที่เจอกับเธอมันเป็นเมนูที่อยู่ในความทรงจำตลอดมากล่าวขอบคุณด้วยความซาบซึ้งใจแต่อีตาพระเอกของเราเนี่ยสนใจเรื่องคนอื่นซะที่ไหนเย็นชาซะเหลือเกินพี่แกบอกว่าเขาถูกจ้างให้มาทำงานเฉยๆ มีอะไรมากกว่านั้นขอค่าจ้างด้วยและค่าตอบแทนของเขาก็คือ 1 ล้านเยนต่ออาหาร 1 มื้อราคาโคตรโหดแต่ก็เข้าใจพี่แกนะว่าต้องการหาเงินใช้หนี้

และสิ่งที่เขาทำให้กับลูกค้าก็ไม่มีใครให้ได้ด้วยนั่นคือการซื้อความสุขของคนรวยที่ใกล้ตายแต่เรื่องร้ายเกิดขึ้นผู้ใหญ่บ้านซูซูรันที่เลี้ยงเขามาตั้งแต่เด็กเสียชีวิตเคนมางานศพและพยายามติดต่อวิศรุตได้เจ้าตัวไม่ยอมมาหาเรื่องจากว่าโกรธอยู่ที่ครูใหญ่นั้นเคยถามเขาไม่ให้เป็นเชฟในตอนเด็กรอจนวินาทีสุดท้ายแต่มิตซูมารุก็ไม่มาเวลาผ่านไปจนกระทั่งมีโทรศัพท์สายหนึ่งโทรเข้ามาติดต่อให้วิศรุตเดินทางไปยังประเทศจีนเพื่อทำอาหารมื้อสุดท้ายค่าจ้างสามล้านห้าไม่ต้องคิดเขารับงาน

และจ้างเขาในครั้งนี้คือหลานชิงมิเชฟระดับตำนานของอาคารรับรองรัฐบาลจีนในวงการทหารจีนไม่มีใครไม่รู้จักเขาคนระดับนี้ทำไมถึงไปสร้างวิษณุกันล่ะเดี๋ยวเราจะไปหาคำตอบพร้อมกันพอมาถึงลูกยางก็แนะนำตัวผมชื่อและพูดว่าผมรู้จักคุณมานานแล้วล่ะอาหารของคุณสะกดทุกคนที่ได้ชิมแล้วทำไมกิจการของคุณถึงไปไม่รอดเสนอเงินทุนให้มิตซูมารุและถามว่าคุณอยากแก้ตัวไหมและมิตซูรูปปฏิเสธตอนนี้เขานั้นไม่ต้องการทำร้านอาหารอีกต่อไป

แล้วลูกยางก็ทำต่อนะว่ารู้จักโต๊ะจีนจักรพรรดิมารท่านสวนศรีไหมสำหรับคอร์สอาหารที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกวิษณุตอบว่าก็เคยได้ยินมาบ้านทุ่งยางก็พูดต่อกันเนื้อผ้ายังมีฟ้าจริงแล้วมีตำรับอาหารอื่นที่เป็นเหมือนสมบัติล้ำค่ามีชื่อว่าอาหารจักรพรรดิมหาจักรวรรดิญี่ปุ่นมันถูกสร้างขึ้นเพื่อใช้รับเสด็จองค์จักรพรรดิญี่ปุ่นที่จะเดินทางไปยังแมนจูรีซึ่งในอดีตนั้นลุงยางแกเนี่ยแหละฮะเคยทำงานเป็นผู้ช่วยเชฟญี่ปุ่นคนหนึ่งที่ชื่อว่ายามากะตะโอชาโร่เล่าว่าพวกเราทุ่มเทกันอย่างมากจะสร้างตำรับอาหารนั้นขึ้นมาและตอนนี้สำหรับอาหารนั้นไม่ได้อยู่กับลุงยาง คงเป็นอาหารมื้อสุดท้ายที่ผมอยากจะรู้รถมากที่สุดและอยากให้มิตซูซุไปตามหาตำรับอาหารนั้นและสร้างมันขึ้นมาอีกรอบนะจำไปก่อนเลย 3 ล้าน

และทำสำเร็จมาเอาไปอีก 50 ล้านลูกอยากบอกต่ออีกไหมว่าให้ไปตามหายามากะตะโอชาโร่ก่อนเขาเคยเป็นเชฟในหน่วยงานอาหารสำนักพระราชวังญี่ปุ่นมิซึรุก็มาตามคำแนะนำปรากฏว่านักทาโร่ลาออกไปตั้งแต่ปี 1933 ซึ่งในหนังเนี่ยมันคือเวลา 70 ปีที่แล้วนะได้ดูประวัติไปๆ มาๆ พี่คนหนึ่งที่เริ่มงานวันเดียวกับน้าทาโร่เขาชื่อว่าชินทาโร่ ซึ่งล่าสุดเปิดร้านอาหารที่ชื่อว่าอยู่ซึ่งพวกเขาน่าจะรู้จักกัน แน่นอนว่าเพื่อเงินของผู้ว่าจ้างทำให้เขานั้นไม่สามารถปฏิเสธได้เลย

จนทำให้เขานั้นต้องออกเดินทางมายังร้านอาหารดังกล่าว เขาใช้ความพยายามเป็นอย่างหนักที่จะพูดคุยกับเขาว่าเขานั้นได้รู้จักกับคนที่เขาตามหาหรือไม่ เพราะเขาต้องการรู้ถึงสูตรอาหารแต่ว่ามันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยเพราะว่าเขานั้นไม่ต้องการจะพูดถึงเรื่องนั้นอีก ทำให้เชฟนั้นหัวเสีย

แต่เหมือนว่าเขาจะคิดแผนได้แผนหนึ่งคือเขาจะต้องแอบเข้าไปคุยและสืบให้ได้ จนในที่สุดการก่อกวนของเขาก็ได้ผลทำให้เขาจำยอมต้องเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เชฟคนนั้นฟัง และมันก็ทำให้เขาได้รู้ด้วยว่าเขานั้นต้องทำแบบนี้เป็นเรื่องที่ไม่ควรอย่างยิ่งเพราะว่าสูตรอาหารจักรพรรดินั้นมีคุณค่าอย่างสูงส่งและหากมันได้กลับมาอีกครั้งจะก่อให้เกิดอันตรายครั้งใหญ่กับญี่ปุ่นอีกด้วย แต่ว่าเชฟนั้นก็ไม่ได้เชื่อและมุ่งหน้าตามหาต่อไปจนได้

เรื่องราวอื่น ๆที่น่าสนใจ รถยนต์

แสดงความคิดเห็นด้วย Facebook

นานาสาระ ล่าสุด
โรงเรียนประชาพัฒนาวิทย์
โรงเรียนประชาพัฒนาวิทย์
โรงเรียนประชาพัฒนาวิทย์
โรงเรียนประชาพัฒนาวิทย์