head-prachapattanawit
ยินดีต้อนรับเข้าสู่เว็บไซต์ โรงเรียนประชาพัฒนาวิทย์
วันที่ 31 กรกฎาคม 2021 12:24 AM
head-prachapattanawit
โรงเรียนประชาพัฒนาวิทย์
หน้าหลัก » นานาสาระ » หนีออกจากบ้านไปกับคนแปลกหน้า

หนีออกจากบ้านไปกับคนแปลกหน้า

อัพเดทวันที่ 16 พฤศจิกายน 2020

หนีออกจากบ้านไปกับคนแปลกหน้า

หนีออกจากบ้านไปกับคนแปลกหน้า

หนีออกจากบ้านไปกับคนแปลกหน้า Safe Zone เปรียบเสมือนที่เราสามารถรู้สึกปลอดภัยได้ทุกเมื่อ ไม่ว่าเราจะทำอะไร ที่แรกที่ควรจะเป็นเซฟโซนให้เราก็คือบ้าน ที่มีครอบครัวที่แสนอบอุ่น แต่ฉันสามารถพูดได้เลยว่าตั้งแต่ที่แม่แต่งงานใหม่ฉันก็ไม่เหลือความปลอดภัยในใจอีกเลย เพราะพ่อเลี้ยงมักจะด่าว่าและกดขี่ฉันเกือบตลอดเวลา มิหนำซ้ำเขายังแอบลวนลามร่างกายของฉันเวลาแม่ไม่เห็นอีกด้วย

วันหนึ่งแม่ไม่อยู่บ้าน จึงเป็นหน้าที่ของพ่อเลี้ยงที่ต้องเตรียมอาหารกลางวันให้ฉัน แต่พอเปิดออกมาฉันก็ถึงกับตาค้างและเกือบจะอาเจียนเพราะว่าในกล่องนั้นมีไก่ดิบและตัวที่เขียนว่าได้เวลาเพิ่มระดับให้มีแต่กระดูกนั่นบ้างแล้วนะฉันช็อคไปเลย

คิดจะต้องวิ่งเข้าไปร้องไห้ในตอนนั้นฉันต้องการที่พักหายใจสักหน่อยก็เลยไปที่ร้านกีฬาแล้วก็ได้เจอกับคนที่ชื่อจอร์จจากคาบคณิตเขาเห็นว่าฉันรู้สึกเศร้าก็เลยถามว่าฉันเป็นอะไรหรอฉันเล่าเรื่องพ่อเลี้ยงของฉันให้จอร์จฟังทุกอย่าง วัดเขาล้อเลียนฉันตอนที่อยู่ต่อหน้าแม่เดี๋ยวกูเอาไก่ดิบมาให้ฉันกินด้วยแล้วจอร์จก็รู้สึกโมโหแทนฉันเอามากๆ

เขาบอกว่าทำไมพ่อแม่ถึงเลวร้ายได้ขนาดนี้และฉันไม่ยอมให้เธอกลับไปบ้านพ่ออยู่ร่วมกับหมอนั่นลำพังหรอกนะแล้วเขาก็มองฉันแล้วพูดว่าหนีไปด้วยกันมากโดยที่ฉันยังไม่ทันได้ตอบอะไรเขาก็จับมือฉันแล้วก็วิ่งไปที่รถของเขาเขาพาฉันขึ้นรถแล้วก็ขับออกไปเลยอ่ะเขาบอกให้ฉันใจเย็นๆมันจะต้องสนุกแน่และฉันก็เชื่อเขาจริงๆด้วยนะและหลังจะออกถนนไป

10 นาทีฉันนึกขึ้นได้ว่าไม่เอากระเป๋ามาด้วยกลายเป็นว่าฉันโทรหาแม่ไม่ได้ด้วยซ้ำปรับหัวเราะแล้วบอกว่าจะเอามือถือไปทำอะไรแล้วก็ยกมือถือตัวเองออกจากรถไปเขาบอกอีกว่าที่เราขับอยู่คือรถแม่เขาที่เขาเอามาโดยที่ไม่ได้ขอโอเคตอนนี้โรงงานเข้าก็เริ่มแล้วถามเขาว่าคิดว่าหรือเปล่าว่าจะไปที่ไหนแล้วเขาก็ขับออกไปอีกรอบแล้วก็บอกว่านี่เรากำลังหนีออกจากบ้านนะจะมีแผนเตรียมไปได้ยังไ

ฉันไม่อยากเชื่อเลยอ่ะแต่มันก็เริ่มตะโกนบอกเขาว่าทำไมไม่รับผิดชอบแบบนี้แล้วบอกให้เขาหยุดแต่เราไม่หยุดฉันก็เลยพยายามจะแย่งพวงมาลัยมาจากเขาแต่ทันใดนั้นรถก็พุ่งเข้าชนกับต้นไม้เข้าใจจังเราชนแล้วมันก็เป็นความผิดของฉันเอง

แต่น่าแปลกมากที่จอดไม่โกรธเลยสักนิดเขาบอกว่าเขาไม่สนใจนี่คือรถแม่เขาถึงช่วงนี้ฉันก็ทำให้เขาหงุดหงิดงั้นก็สมควรแล้วแต่แล้วไงต่อไปอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้แล้วเราก็ไม่มีเงินติดตัวเลยด้วยกระเป๋าเงินของฉันอยู่ในกระเป๋าหลังแต่ถ้าเหลือแค่เศษเงินนิดหน่อยฉันไม่อยากคุยกับจอร์จเลยสักคำเขาโง่มากที่ทำให้ฉันมีมากับเขาแบบนี้แล้วฉันก็อายเรื่องรถนี่ด้วยอ่ะพวกเราเริ่มออกเดินและในที่สุดเราก็เจอบ้านหลังนึงอยู่ใกล้ๆแล้วก็รีบวิ่งไปที่นั่นบอกว่าจะมีคนช่วยเราได้เราไปถึงที่หน้าบ้านฟ้าก็เริ่มมืดแล้วและน่าใช้มากๆว่าในนั้น

ม่มีใครอยู่นั่นแน่ๆฉันเกือบจะร้องไห้อยู่แล้วนะแต่ฉันก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่างแต่จ๊อดโยนหินใส่กระจกแตกก่อนที่เขาจะปีนเข้าไปในนั้นฉันรีบตะโกนใส่เขาแต่เขาบอกว่าให้ฉันตามเข้าไปข้างในฉันๆเขาไม่หยุดเลยนะถ้าเกิดเจ้าของบ้านกลับมาแล้วแต่เขาบอกว่าที่นี่ดูเหมือนบ้านร้างแล้วเขามันดังจริงๆมันสกปรกมากแล้วก็มีกลิ่นแปลกๆเหมือนตะไคร่อะไรอย่างนั้นฉันรู้สึกเหนื่อยไม่น้อยก็เลยนอนลงบนโซฟาฉันพยายามจะหลับแต่เขาก็เปิดเพลงแล้วก็เริ่มเต้นไม่หยุดเลยฉันมองเขาแล้วพอผ่านไปสองสามเพลงฉันก็เริ่มหัวเราะออกมาเขาเป็นคนตลกจริงๆ

อ่ะเราเปิดเพลงเต้นกันค่อนข้างดังก็ตอนแรกเราเลยไม่ได้ยินอะไรแต่พอเปลี่ยนเพลงเราก็ต้องตกใจมีใครกำลังกลับมาที่บ้านจะได้ยินเสียงจอดรถตามด้วยเสียงฝีเท้าเรารีบปีนหน้าต่างหนีออกไปจากบ้านหลังนั้นโดยที่ไม่ได้คิดเลยแล้วก็ไม่ได้ด้วยซ้ำว่าใครอยู่ที่นั่นสุดท้ายเราก็ต้องไปนอนที่กลางทุ่งแล้วมันก็หนาวสุดๆฉันหันไปหาจอร์จแล้วบอกว่าฉันหนาวมากเลยเขาก็เลยขยับมาข้างๆแล้วก็กอดฉันไว้เช้าวันต่อมาเมื่อเราตื่นขึ้นมาก็ยังกอดกันอยู่เลยและฉันก็เพิ่งรู้ตัวว่าชอบเขามากขนาดไหนแค่

24 ชั่วโมงจากคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนกลายเป็นคนที่รักกันได้อย่างสุดหัวใจตอนนี้ฉันหิวมากเลยเขาก็เลยเดินผ่านทุ่งไปยังเมืองก็หามื้อเช้าให้ทันฉันร้องหากระเป๋าและคำว่ามันไม่อยู่แล้วฉันนึกออกแล้วฉันจะลืมเอาไว้บนโซฟาในบ้านที่เราเพิ่งบุกเข้าไปคุณพระช่วยไม่ได้ฉันบอกจอร์จก็ตกใจตามไปด้วยแต่ว่าเราก็กลับเข้าไปเอาไม่ได้เพราะมันเสี่ยงเกินไปแล้วตลอดเช้านั้นเราเดินแล้วก็เดินไปเรื่อยๆและกลายเป็นว่าเราเดินวนเวียนอยู่ที่เดิม

แต่เมื่อเราไปถึงที่รถตำรวจก็รอพวกเราอยู่แล้วพยายามจะวิ่งหนีส่วนฉันก็ได้ตะโกนว่าขอโทษนะคะกับตำรวจพร้อมกับร้องให้พอฉันบอกไปว่าเราไม่ได้ตั้งใจจะหนีไปแต่ตำรวจกลับงงมากๆเพราะที่เขามาตามหาเราเป็นเพราะว่าเจอกระเป๋าตังฉัน ทันใดนั้นฉันก็คลื่นไส้เพราะเมื่อคืนที่เราบุกเข้าบ้านหลังนั้นแต่วันนั้นยังไม่แย่ที่สุดหรอกนะเพราะผู้หญิงที่เป็นเจ้าของบ้านหลังที่เราเข้าไปถูกพบ

ว่าเสียชีวิตเมื่อเช้านี้แล้วก็เขาก็คิดว่าเราฆ่าเธอฉันไม่อยากจะเชื่อเลย 24 ชั่วโมงต่อมามันเลวร้ายสุดๆกับฉันถูกพาตัวไปที่สถานีตำรวจและสอบปากคำไม่หยุดแต่ฉันก็ถึงกับนึกย้อนชีวิตที่ผ่านมาในห้องขังเล็กๆที่นั่นเองแต่แล้วก็มีโทรศัพท์เข้ามาปรากฏว่าผู้หญิงคนนั้นหัวใจล้มเหลวพวกเราก็เลยรอดคดีเว้นแต่ว่ามันไม่ง่ายขนาดนั้นแม่พวกเรามารับตัวกลับแล้วเราทั้งคู่ก็โดนกับตัวอยู่แต่ในสถานพินิจเป็นเวลา 3 เดือนในข้อหาบุกรุกบ้านผู้หญิงคนนั้นตอนนี้เราพ้นโทษแล้วแต่จอร์จมาเจอฉันอีกไม่ได้

 

แสดงความคิดเห็นด้วย Facebook

นานาสาระ ล่าสุด
โรงเรียนประชาพัฒนาวิทย์
โรงเรียนประชาพัฒนาวิทย์
โรงเรียนประชาพัฒนาวิทย์
โรงเรียนประชาพัฒนาวิทย์